Intihar ( Suicidium)

0
151

Hiç kimse sebepsiz sabah saat 4:30 da kendisini sessizce bir binanın dokuzuncu katın balkonundan aşağıya atmaz.

Insan sosyal bir varlık felan da değildir!

Sosyalliği; medyadan kimlerin nerelere gittiğini, neler yediğini, ne giydiğini takip etmekle o insanın gerçek hayatının bu olduğunu düşünen manyamış insanlarla dolu her yer. Sadece bu görüntülerden ibaret, aşık bile olanlara hiç değinecek halim yok şu an.

Artık herşeyi parmaklarımızın ucundaki klavye üzerinden yaşıyoruz. Evet evet, hatta insanları, vatanı, milleti bile bu klavyelerle kurtarıyoruz.

Birebir yaşamadığımız anıları ve tarihi, sanki başrolcü gibi süsleyerek insanlara uçuk rakamlara bile satabiliyoruz…daha sı var mı?

Kesin vardır… çünkü artık şaşırmam dediğimiz ne varsa, çıtayı yükselterek bizleri yeniden ve yine de şaşırtabiliyor.

İçinde olmadığımız her boku kayıtsız, şartsız çok iyi biliyoruz. Biliyoruz da.. en yakınımızda olup biteni, olayın tamda içinde yer aldıklarımız bizlerin yeterince ilgisini çekemiyor.

Bir ekran arkasından dünyayı kurtacak kadar cesuruz, lakin yanıbaşımızdaki insana bir el uzatacak kadar yokuz! Neden? Çünkü ekran arkasında yüzümüz yok.

Kimilerine göre o neşeli, hayat dolu, huzurlu, işi gücü olan mutlu bir insanmış. Kimilerine göre de suratsız, kimseyle konuşmayan, bir merhabaya dahi cevap vermeyen, depresif bir insanmış.

Bana göre mi?

Ben onu hiç görmedim! Taki o güne kadar.. bina kapısının önünde ondan geriye kalan beyin parçacıklarından hariç bir görüntü yok beynimde.

Oysa hiç kimse öylece gitmez bu hayattan. Intiharın bir çok sebepleri varken, genelde depresyonda olan insanlar daha eyilimlidirler. Bu sonuç da bugünden yarına olmaz. Genelde bu kişiler muhakkak intihar ile alakalı birilerine, bir şeyler söylemiştir.

Fakat insanlar bunu duymaz veya da umursamaz, hatta ciddiye almazlar.

55 yaşında, klinikte bir hemşire olarak çalışan, geride zaten babasız, 16 yaşında dünyalar yakışıklısı bir delikanlıyı öksüz bırakmayı bile göze alan bir anne, sizce nasıl olurda radikal bir intihar tarzıyla kendini aşağıya bırakacak kadar, çaresiz, kimseziz ve sevgisiz hisseder?!

Intihar vakalarının sayısı en az trafik kazalarında can veren insanlar kadar çok olduğunu biliyormuydunuz? Fakat bu konu günümüzde nedense halen bir tabu gibi, konuşulmaktan çekinilen, örtbas edilen bir konu. Oysa birisi istem dışı ölmek iken, diğeri bile bile ölüme gitmek. Sizce de üzerinde durulması gereken bir konu değil mi?

Yakın çevrenizdeki insanlarda böyle bir ihtimal sezindiğinizde, onlarla bu konuyu açıkca konuşun. Yardım etmeye çalışın. Çünkü nihayetindeki sebebin ”konuşamamak” olduğu tesbit edilmiştir.

Aşk ve ışık dilerim

sevgilerimle,

Nagihan Andug

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu girin!
Lütfen adınızı buraya girin